Türk sinemasına başka pencereden ışık tuttuğu kabul gören Zeki Demirkubuz, seyirciye sunduğu 8 film ile hak ederek takdir toplamış bir yönetmen, senarist, yapımcı ve oyuncudur. Bu hafta, hasılat derdi olmayan Demirkubuz’un bağımsız projelerine yer vermeyi düşündüm; 1990 sonrası Türk filmlerini biraz daha öne çıkarmak adına. Tabi ki Masumiyet’e geçmeden önce Demirkubuz hakkında kısaca bilgi vermek lazım ki yapımlarına daha iyi odaklanalım.
1964 Isparta doğumlu Zeki Demirkubuz, lise eğitimini yarıda bırakarak fabrika ve atölyelerde çalışmıştır. 1980 darbesinden sonra üç yıl hapis yatmıştır ve bu süre zarfında edebiyata olan ilgisini keşfetmiştir. Liseyi dışarıdan bitirdikten sonra İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi’ne girmiştir. 1986 yılında Zeki Ökten’in asistanlığını yaparak sinemaya adım atmıştır. 1994 yılından itibaren “C Blok”, “Masumiyet”, “Üçüncü Sayfa”, “İtiraf”, “Yazgı”, “Bekleme Odası”, “Kader” ve “Kıskanmak” adlı 8 sinema filmine imza atarak Türkiye ve dünyada pek çok festivallerde ödül kazanır. Dostoyevski’nin onda yarattığı etkiler her projesinde ağırlıklı olarak hissedilir. Hatta bunu projelerin içinde de gösterir. Karakterlerini uzun süreli konuşturmayı tercih eder. Yeni dönem Türk sinemasında sıkça rastlanılan uzun sessiz sahneler Demirkubuz projelerinde çok yer almaz. İzlediğiniz her filmi sonrasında içinizden “Keşke önce kitabını okusaydım” düşüncesi geçebilir. Her ne kadar projeler uyarlama olmasa da çok yoğun bir edebiyat hissiyatı uyandırır. Sanki anlatmak istediklerini bir kitapla daha iyi aktarabilir düşüncesini kafanızdan atamazsınız. Diğer yandan da derdini seyirciye aktarmakta güçlük çekmeyen, sadece seyircilerin daha dikkat etmesi gereken sahnelere ve diyaloglara yer verir.
